Sistemik Dizimler (Hellinger)

Sistemik dizim yöntemi, Alman psikoterapist Bert Hellinger tarafından 1970–80'li yıllarda, aile sistemleri, hümanist psikoloji ve fenomenolojik terapi gruplarına ilişkin gözlemlerinden yola çıkılarak geliştirilmiştir.

Temel fikir. Aile, kendine özgü yasaları olan bir sistemdir ve bu yasaların ihlalleri (bir üyenin dışlanması, unutulmuş bir trajedi, aidiyet kopukluğu) kuşaktan kuşağa aktarılır — belirtiler, davranış kalıpları ve kaderler biçiminde.

Dizim Prosedürü

Temsilciler birer sensör olarak. Dizim sırasında danışan, grup üyeleri arasından sistemindeki kişiler için "temsilciler" seçer ve onları sezgisel olarak uzayda konumlandırır. Temsilciler — çoğunlukla danışanın hikâyesinden habersiz kişiler — temsil ettikleri kişilere karşılık gelen bedensel tepkiler, dürtüler ve duygular yaşamaya başlar.

Bilen alan. Hellinger bu olguyu "bilen alan" (Wissendes Feld) olarak adlandırmıştır; sosyolog Ruppert ve diğer araştırmacılar ise bunu morfik alan (Sheldrake) ya da başka açıklayıcı modellerle kavramsallaştırmaya çalışmaktadır.

Yöntemin Evrimi

Hellinger'ın ardından şu yaklaşımlar ortaya çıkmıştır:

• Örgütsel dizimler
• Yapısal dizimler
• Figürinlerle dizim çalışması (masa üstü format)
• Anlatısal dizimler

Eleştiriler

Yöntem çeşitli eleştirilere konu olmaktadır:

• Hellinger'ın yönlendirici üslubuna ilişkin etik kaygılar
• Kontrollü etkinlik çalışmalarının yokluğu
• Travmayla çalışmanın riskleri — yeterli terapist yeterliliği olmaksızın

Errarium'daki Yeri

Öznelerarası alan. Errarium'da sistemik dizimler, öznelerarası alanla (D4) çalışan bir yöntem olarak sınıflandırılır — insanlar arasındaki etkileşim uzayı bir bilgi kaynağı olarak.

Komşular ve ayrım. Bu, onları veri türü bakımından biyodinamikle (#2) ve şamanik pratiklerle (#28) aynı kategoriye yerleştirir; ancak farklı bir anlatı aracılığıyla onlardan köklü biçimde ayrışır: dizimler, kozmolojik ya da trans temelli kavramların değil, aile sistemleri ve kuşaklar arası dinamiklerin dilini konuşur.